Faik Ali Ozansoy Servet-i Fünun şairlerinden. 1875’te Diyarbakır’da doğdu. Diyarbakırlı Said Paşanın küçük oğlu ve aynı devir şairlerinden Süleyman Nazif’in kardeşidir. İlk öğrenimini Diyarbakır’da tamamladıktan sonra, İstanbul’daki Mekteb-i Mülkiyeye girdi.
Okulu bitirdikten sonra birçok yerlerde kaymakamlık ve mutasarrıflık görevlerinde bulundu. Mütareke yıllarında Diyarbakır valiliği yaptı. Ebu Bekr Hazem Beyin dahiliye nazırlığı sırasında müsteşarlığa getirildi ise de, iki ay sonra kabinenin düşmesi sonucu, bu görevden istifa etti. Mülkiye Mektebinde Fransızca, Saint-Bones Fransız Okulunda ise Türkçe öğretmenliği yaptı. 1931 yılında Dahiliye Müsteşarlığından emekliye ayrıldı. 1950 yılının Ekim ayında Ankara’da öldü. Vasiyeti üzerine İstanbul Zincirlikuyu Mezarlığına gömüldü.
Servet-i Fünuncuların arasına henüz Mülkiyede talebeyken “Kehkeşana Karşı” şiiriyle katılıp kısa bir sürede tanınmasında aileden gelme edebi kültürünün tesiri büyüktür. Faik Ali, Namık Kemal, Recaizade Ekrem ile Hamid’in hayranıdır. Hamid’i taklit etmesi, edebiyatımızda İkinci Hamid olarak tanınmasına yol açtı. Ancak bu tesir uzun sürmedi. Tevfik Fikret’le yakın ilişkisi kendi kişiliğini bulmasına yol açtı. Faik Ali, ferdi konulara yönelme ve kendi iç dünyasını dile getirme yönünden tipik bir Servet-i Fünun şairidir. Birinci Dünya Savaşı yıllarında Faik Ali, ferdiyetçilikten sıyrılarak şiirlerinde yurt sevgisini işledi. Tiyatro türünde eserler verdi ise de, bu yolda pek muvaffak olamadı.
Eserleri: Fani Teselliler (1908), Midhat Paşa (1908), Temasil Kapısında (1918), Elhan-ı Vatan (1915), Şair-i A’zam’a Mektup (1923), Payitahtın Kapısında (manzum piyes, 1918), Nedim ve Lale Devri (manzum piyes, 1918).
Kaynak: Rehber Ansiklopedisi
